قصد و رضای طرفین در معاملات

قصد طرفین و رضای آنها به عنوان شرایط اساسی صحت معامله در بند ۱ماده ۱۹۰ قانون مدنی شمرده شده و مقررات آن به تفصیل در مواد ۱۹۱ به بعد آورده شده است. آنچه شرایط اساسی عقد است قصد و رضای هر دو طرف است. بنابر این اگر یکی از دو طرف عقد فاقد قصد یا رضا باشند، عقد قانوناً دارای اعتبار نخواهد بود. منظور از طرفین، دو طرف اصیل عقد می باشد که آثار عقد مستقیماً نسبت به ایشان جریان می یابد. در ادامه مطالب به تفکیک قصد از رضا و قصد انشای طرفین عقد و سپس رضای طرفین عقد را مورد بررسی قرار میدهیم.